Vandaag is het 47 weken, de toast is er geweest, Op ‘mijn alleen’ – dat heb ik het liefst.
Deze tijd vorig jaar jaar wist ik nog niet wat er ons afkwam, Had ik het maar geweten dat hadden we van de volgende 3 weken – eigenlijk maximaal nog 10 dagen – volop volop kunnen genieten van elkaar – zoals we elke dag deden maar dan anders, diepzinniger, intenser, afscheid nemen,, herafscheid nemen en opnieuw afscheid nemen, En dan nog eens…
Maar we hebben door gedaan zoals altijd, de waarheid en onze toekomst niet willen inzien, weggeduwd, in een vakje gestopt en vakkundig op slot gedaan. Mama C gaan halen in Turijn, een fijne stop gedaan in Ivrea, gegeten op een zonnig terras en dan richting home. Het zou Mama’s C laatste trip geworden zijn. Eén van de vele de voorbije jaren en altijd een gezellige bedoening.
Ik herinner mij dat Ine eind juni ’25 goeie dagen met mindere afwisselde, met periodes van grote vermoeidheid, de rolstoel om op stap te gaan was nooit ver weg, En ook dat kruis droeg ze, mijn immer actieve Ine, mijn ballerina & jazz-danseres..
Wat volgde was een maand die voor immer vooraan in mijn gedachten zit. Een maand met flarden van zeer donkere memories, die ik niet kan afsluiten – ook niet na 850km stappen.
Ik mis haar liefde, haar aandacht, haar aanrakening, haar spontaniteit, haar schoonheid, haar humor, haar autistische trekjes, haar optimisme. Het glas was nooit halfleeg. De batterijen waren steeds volgeladen.
Mijn schoonbroer vroeg mij ooit ‘wat is toch tussen jullie, waar komt die synergie toch vandaan’?
I don’t know en ik heb het niet kunnen uitleggen. Maar ik wist het wel vanaf de allereerste dat ik haar zag. Wij hadden een onverwaardelijke verbondenheid vanaf dag één en die werd elke dag gewoon sterker. Kleffe woorden, goed voor een B-movie. I don’t care- ’t was en is zo.
Ine is all-around mij zegt iedereen. Really?
Nog 5 weken,
