Vanavond was foto selectie tijd voor de stickers op de camper. Wat een verschrikkelijk iets.. Foto’s selecteren van mijn Ine doet pijn. Verschrikkelijk pijn. Door de jaren heen zie ik aan haar ogen dat haar schitterende blik doffer is geworden, waziger, leeg. Ik beeld het mij niet in. En opnieuw moet ik mij afvragen waarom ik dat niet heb opgemerkt én/of er iets aan gedaan heb. Of heb ik het wel opgemerkt en voor mij uitgeduwd? Ik kan er voorlopig niet mee door doen. Met de selectie. Hopelijk zijn de geselecteerde afbeeldingen genoeg van resolutie om geprint te worden.
Door een situatie in mijn naaste omgeving valt het mij opnieuw op dat Ine en ik niet alleen waren met moeite om geen voorrang te geven aan ‘werken’ – ook al kenden we onze situatie, ook al wisten we dat we onze tijd nog beter zouden kunnen benutten. De drive om te werken was er immer en altijd. Mocht ik de tijd kunnen terugdraaien dan zou dat mijn grootste aanpassing zijn, al zou het moeite kosten om Ine mee te krijgen. Haar verantwoordelijksheidgevoel, haar plichtsbewust zijn was grenzeloos. En nu lijkt dat zo triviaal. Ik zou dat die personen uit mijn naaste omgeving nu ook willen meegeven: don’t, denk aan wat je straks misschien niet meer hebt en geniet nu zoveel je kan van de momenten die je hebt. Want je weet niet hoelang je die nog zal krijgen. You never know..
Maar ik kan en mag mij niet moeien….
Mijzelf vergeven dat ik niet meer gepushed heb om nog meer te genieten van elkaar zal ik nooit kunnen; het verkondigen aan derden – waar ik het wel kan en mag vertellen – is des te meer aan de orde dan? Al zal ik hier op mijn berg (met dezer dagen letterlijk NIEMAND in mijn dorp) mijn ervaringen niet veel moeten delen… De eenzaamheid eist soms een tol en je groeit dagelijks meer in die rol van éénzame bergbewoner, iets wat soms gekscherend wordt geopperd. Maar ik klaag niet. Want iemand hier aan mijn zijde hebben die Ine zou moeten vervangen? No way, stel je voor…….
Na een lange periode van droogte en warme dagen is de regen eindelijk in de vallei beland. Je zag de bomen en planten na de eerste regenbuien glinsteren en zachtjes wiegen van blijdschap – en ik moest opnieuw aan Ine denken. Had zij een boom geweest dan had ze zich bewogen zoals een ballerina in een opvoering van Giselle dat enkel kan.. Gracieus, vrouwelijk, zuiver, goddelijk.
Dagelijks ben ik op zoek naar de aanwezigheid van Ine in ons huisje. In een tupperware potje, een plant, een pennenzak met haar markers, in en rond de shrine die ik voor haar heb voorzien etc maar ik voel het te weinig – ook al praat ik veel met haar, vraag ik haar om raad, om kracht, zijn haar foto’s overal – in elke kamer – aanwezig. Misschien moet ik het hier niet zoeken. Misschien moet ik zoeken op haar geliefde balletvloer.. De Scala van Milaan? In november komt Giselle terug. Ik ga erheen er koop 2 tickets. Eén voor mij, één voor haar. Ik neem het boekje mee met de teksten van haar herdenking en één van de kleine urne’s. Back on stage where she belonged;
Nog 3 weken voor de aftrap. En dan een maand stappen en bezinnen. Om een deurtje toe te doen?
Morgen week 44 – ik ga de bergen in, hiken naar een top om het dan nog eens uit te schreeuwen: Ik mis je, ik wil niet leven zonder jou, where the fuck are you,
18h05, Dank u om te toasten
