Ik zat donderdag in de tuin bij Andrea omdat ze in het straat aan het werken waren en we een aantal uren zonder electriciteit zouden zitten. Dus pc mee en in Rovenaud aan’t werk. Ik installeerde mij aan een van de witte plastieken tafeltjes met zicht op de vallei van Valsavara en een gekortwiekte boom pal in mijn gezichtsveld. Gestript met enkel nog wat takken aan de bovenste helft van de dunne stam. En aan die – wat troosteloze – takken gaven nieuwe frisse groene blaadjes te kennen dat mijn boom begonnen was aan een nieuwe cyclus. Ik vroeg mij af: waarom zijn mensen niet als bomen, waarom kon Ine niet op het eind van haar eerste levenscyclus nieuwe hersenen krijgen en beginnen aan een nieuwe cyclus… het was even een fijne gedachte – stel je voor, eeuwig met je geliefde samen kunnen zijn.. Ik keek nog even na of er geen gele vlinder in de buurt was maar zag er geen. Peccato..
Nog minder dan 4 weken en we beginnen aan onze tocht van 850km. Stef is op dit moment het één en ander aan het nakijken om de camper vertrekkensklaar te krijgen. Een handige schoonzoon hebben is best wel fijn.
Straks mijn dagelijks kms nog lopen – ik vermijd inspanningen overdag – de temperaturen lopen hier dezer dagen te hoog op. Nog enkele korte wekelijkse blogs en vanaf 29 juni wordt onze trip dagelijks voorzien van tekst & foto’s Interesse om mee te wandelen de 29ste – stuur je dan wel een mailtje naar edr@eventbox.be?
Week 43. Ik kijk niet uit naar week 52. Lang niet – in mijn hoofd is dat opnieuw zo een mijlpaal, al één jaar dat mijn fantastische Ine, het licht op mijn levenspad, mijn rots – er niet meer is. 365 dagen.
18h05. Mijn crodino staat klaar.
Stel het goed daar boven mijn schat.. Ik mis je
