Deze week zijn de kids op bezoek geweest, van zondag tot zondag. Zeer confronterend om Elena goeie dagen te zien afwisselen met zeer slechte dagen. Trauma’s revisited. En anderzijds ook goed om haar dagelijkse noden te zien en mijn kennis van de voorbije jaren te kunnen overdragen – al doe ik dit waarschijnlijk onbewust te veel. Maar het was vooral leerrijk om mij meer in haar situatie te kunnen plaatsen en haar te begrijpen. We maken er een maandelijks iets van met in juni haar huwelijk als start, in juli haar begeleiding met de camper en in augustus de herdenking van Ine. In september is er dan de halve marathon die ik samen loop met Laura (en dan zal Elena er ook zijn) en in oktober onze volledige marathon die Laura heeft opgedragen aan haar zus en een inzameling voor het goede doel (onderzoek naar kanker, UZ Leuven) heeft georganiseerd. Dat doel was in recordtijd trouwens bereikt..
Duimen dat 12 juni een mooie dag wordt voor Elena. Wij zijn in Aosta een pak voor mij gaan halen, zulke stukken waren uit mijn garderobe al lang verdwenen en mochten ze er nog in hebben gegangen dat waren ze nu een paar maten te groot geweest: Het gemis van Ine’s kooktalent en het sporten hebben een invloed gehad op mijn gewicht. Uiteindelijk wel iets gevonden dat de goedkeuring van mijn dochters heeft gekregen.
De camper is door neefje Luc nu helemaal op orde gezet, schoonzoon Stef gaat eind mei nog wat fine-tunen en dan zouden we moeten klaar zijn. Het zonnepaneel werkt, de batterij laadt netjes op en de huisraad is voor een deel al gehaald in kringloop en soortgelijke oorden. Elena is tijdens haar vrije momenten begonnen met het boeken van de campings. Vijf zijn er geregeld, nog 28 te gaan. Met haar huwelijk in zicht wordt het een huzarenstukje om dat nog voor eind juni rond te krijgen, we zien wel..
Ondertussen heb ik een fijne klant (hoofdzakelijk van Ine) gevraagd of hij de stickers wil kleven op de camper – een eerste try out is wel gelukt maar ik vrees niet over de juiste expertise te beschikken om ook grotere formaten tot een goed einde te brengen.
Ine is nu 42 weken van mij heengegaan en toen we de winkeltjes met de dochters deden op zoek naar wat hebbedingetjes, een tasje voor bij het bruidskleed, het kleedje voor de zus, de passende oorringen ed werd het mij toch even teveel; de herinneringen naar het windowshoppen met Ine en iets moois kopen voor haar – die letterlijk met alles stond – deden we graag samen, we konden er beiden van genieten. En nee ze vroeg daar niet om maar uiteindelijk deed het toch altijd wel plezier. Pas de laatste maanden werd het shoppen haar te veel, te druk, te vermoeiend. Ik kwam dan af en toe naar huis met een presentje en meestal was het een schotje in de roos. En vice versa ook trouwens – al was het voor haar een pak moeilijker om mij te verrassen, ze deed het toch altijd – soms door de verpakking, soms door het verhaal erachter maar altijd met een smak liefde. En laat dat nu misschien iets zijn wat haar zo typeerde: haar liefde voor mij was zo immens dat ik gedurig op wolken liep. Terwijl ik vandaag, gisteren, vorige week, de voorbije maanden en vast en zeker ook morgen en verder aan de momenten denk waarop ik als mens voor haar beter had moeten doen. Die lijst van momenten is lang. Ik was nooit op haar niveau en dat zal ik nu ook nooit meer kunnen zijn, naar haar toe. Misschien moet ik het dan maar zijn naar anderen, met haar in mijn gedachten. That is what she would want…
Week 42, 18h05 – de toast er is geweest. Bij Zambelli. Met Elena en Laura
