Volgende week maandag nog maar es een uurtje met een Psy geboekt.. en dan maalt het de voorbije dagen in mijn hoofd – hoe moet ik haar iets uitleggen, en wat zou ze er uiterlijk mee kunnen aanvangen.. Het moet schitterend zijn om tegen een wildvreemde je verhaal te kunnen doen én vooral dat het je helpt om verder te gaan met je leven. Wat kan ik haar vertellen – dat ik het totaal verkeerd heb aangepakt de laatste weken, dat ik oplossingen had moeten zoeken om haar familie haar laatste weken te laten meemaken, dat ik de periode tussen het moment dat ze nog bij haar volle zinnen was – ongeveer rond haar verjaardag – en het moment dat ze dit niet meer was en in haar thuis verzorging kreeg van thuisverpleging en van ons, beter had moeten inschatten én dus de dagen ervoor afscheid had moeten nemen en van elk moment dubbel en dik genieten want uiteindelijk hebben we dat niet “echt” gedaan, we hebben verkeerd ingeschat dat dit effectief haar laatste weken waren, we hebben gedacht dat ze ook dat wel zou overwinnen, net zoals de ettelijke chemokuren, bestralingen en operaties met brio heeft afgewerkt. Dat we tijd hadden.. ik trek dit niet wanneer ik erover nadenk – en die gesprekken met een psy brengen dat allemaal weer naar boven. Anderzijds; gaan slapen zonder daaraan te denken is ook geen optie, da’s dagelijkse kost. Beeld je es in dat je weet dat je gaat sterven- hoe zou jij dan de laatste weken afwerken?? Ine heeft nooit gehuild, nooit geklaagd, nooit het slachtoffer uitgegangen… wie doet dit haar na? wie trekt dit zoals zij heeft gedaan? Een bovennatuurlijke mindness, een ongelofelijke kracht..en hoe meer ik daaraan denk (en dat is bijzonder vaak) hoe meer ik haar nog meer ga aanzien als een uitzonderlijke, unieke, vrouw. Sterk, empathish, intelligent, trouw, onvermoeibaar, onbaatzuchtig, immer positief enz… Verpakt in een immens beautifull creature. Tijdens haar laatste weken toen we haar nog thuis konden verzorgen heb ik dagelijks onze fluistergesprekken opgenomen, onze liefde geuit en andermaal bevestigd wat we voor elkaar betekenen. Ik heb er nog geen enkele keer naar geluisterd – ik durf niet, ik kan niet. de tapes zijn opgeborgen.
Nele mailde vandaag dat het aardbeien plantje dat ze jaren geleden heeft gekregen van Ine weer aan het bloeien is. Er ging een rilling door mij heen, ik ben beginnen wenen…
Tot volgende week (ps, all ok met het sporten en de camper – mogelijks iemand gevonden die tussen 13 en 25 juli meegaat, een zalig koppel die mij na aan het hart liggen, afwachten of ze effectief kunnen) – de toast op eek 40 om 18h05 is er gekomen – ik weet tenminste één iemand die met mij getoast heeft, mijn zus.
