Vandaag geen self pity. Veel films & series brengen situaties die zo kunnen teruggebracht worden naar onze 12 jaar of happiness. Eén dingetje heb ik deze week onthouden uit die series: Ine heeft mij geleerd wat het leven is en hoe van het leven te genieten. En met haar was dit easy peasy. Natuurlijk. Geen plaats voor donkere momenten. Wanneer ik naar haar foto’s kijk dan is het toch altijd weer haar ogen en haar immer aanwezige glimlach die mij volgen. Dezelfde ogen en glimlach waar ik nog altijd smoorverliefd op ben. En “tijd” zal dat niet veranderen.
De camper heeft een onderhoud gehad en staat klaar om naar de verplichte weging te gaan, we learn as we go. Ik moet mijn dochter nog vragen om een huisraad bij een te rapen, Action & Kringloopwinkel – here we come. Ondertussen gaat de zoektocht naar een chauffeur/wasdienst/compagnon tussen 13 en 25 juli verder. Het is natuurlijk geen evidentie om iemand te vinden die zich in die periode kan vrijmaken.. En op zich hoeft het ook niet want organisatorisch kan ik het zelf wel aan – alleen betekent het dagelijks een uurtje ebiken – het zal mijn spieren wel ten goede komen, so why not. Ik zoek nog een goeie naam voor de zonnebloemgele camper, Iemand een idee? Het trainen gaat dagelijks door en wanneer ik het een dag wat minder doe heb ik steeds de vrees om uit vorm te geraken. idioot I know maar het leeft wel. Ondertussen heeft de eerste ‘meewandelaar’ zich gemeld voor de laatste (op Italiaanse) tocht’, op 2 augustus – van St Rhemy les bosses naar Aosta – downhill. Ik zou dit graag ‘lopen’ afwerken, ongeveer 28km. Ik moet Sandra nog vragen of zij dezer weken wat leaflets ronde trip her en der wil ophangen – kwestie van ook hier in de Vallei de nodige ruchtbaarheid te geven en fondsen in te zamelen voor, Italiaans, onderzoek! 18h05, week39. Toasten jullie mee?
