Er zitten een paar weken tussen de laatste blog en deze. De weken van mijn tocht. Het zijn geen 800 maar 1000 km geworden. De wandeltocht is uitgedraaid op een looptocht. Het heeft mij – op 2 dagen van het eind – geen soelaas gebracht, geen klaar hoofd geschonken, Ine niet minder gaan missen, geen closure geboden. En dat is OK
Ik ben er nu meer dan ooit van overtuigd dat Ine altijd bij mij zal blijven voortleven, dat er geen plaats is voor een partner zoals zij dit was en dat elke partner die straks mijn pad dan toch zou kruisen voor de onmogelijke opdracht staat om te concurreren met een overleden zielsverwant.
Ik heb wel dingen geleerd tijdens mijn – hoofdzakelijk alleen doorgebrachte – tocht;, zaken die ik wel al wist en aspecten die geheel nieuw mijn universum zijn binnengedrongen:
- niemand begrijpt hoe sterk het gemis van Ine mij valt en dat is OK
- Ik wil haar niet vergeten of aanvaarden dat ze er niet meer is en dat wordt niet begrepen, en dat is OK
- ik wil doen wat Ine en ik zouden gedaan hebben – veel werken en ondertussen veel zien van de wereld
- mijn band met mijn dochters is sterk en die wil ik – rekening houdende met wat hierboven staat – nog versterken. En – opnieuw in combi met punt 2 – meer tijd met hen doorbrengen – wanneer het hen past
- werken kan ik overal, productief zijn ook
- dagelijks functioneren kan ook op een oppervlakte van 5mx2m ofte Camping-car; al had het oude beestje die ons veilig van camping naar camping heeft gebracht – het ons nog beter naar onze zin gemaakt mocht er airco zijn geweest – ‘you can not have it all’ wanneer er budgettaire beperkingen zijn denk ik dan
- Ine trok mij dagelijks uit mijn comfortzone – dat moet ik nu zelf trachten te doen. En het reis/werkplan zal mij misschien in contact brengen met andere mensen, andere culturen – mij meer uit mijn cocoon halen. En dat is OK – denk ik
- Ine’s overlijden én lijden mag geen eindpunt zijn. Het reis/werkplan moet onderbouwd worden met wekelijkse visites aan ‘soortgenoten’ – patienten met hersentumoren en hun bijzit. Doorheen Europa. Doel? Hun verhalen noteren
- ik hou van lopen en voel mij nog net geen Forrest Gump..
De voorbije 35 dagen hebben gewogen op ons work-team, op mijn zus & schoonbroer en hun zoontje Pj, op Dominique, mijn dochters, Luc/Corry/Rienke, Boris en zovelen die ik hier misschien vergeet. En dus zonder hen, hun extra werk en begrip had ik die 1000km niet kunnen afleggen.
Uiteraard ook dank aan alles sponsors zoals Dirk & Kitty en de 50 anderen. Al hebben we de beoogde 10k niet gehaald – het bedrag zal hopelijk ‘iets’ bijbrengen aan de respectievelijke onderzoeken, Met een zeer grote dank aan Atelier Noterman – en speciaal aan Wouter, mijn walk-buddy en nieuwe vriend gedurende 2 ritten – Lookout, De Witte Lietaer en Peak (dankzij hun kousen zijn mijn voeten blaar-vrij gebleven).
Ik ben moe. Ik ben verward. Ik ben niet gelukkig dus, afleiding, bezig blijven, is cruciaal. De voorbije 32 dagen zijn snel gegaan. Vooral de dagen dat ik alleen was, zonder Elena of Luc. Iedere minuut was gevuld – en de avonden waren kort. En dat was OK
Ik stop na zondag met communiceren op Ine’s fb-pagina, op deze fb-pagina. Vanaf maandag leven Ine en ik verder, met mijn conversaties en gedachten, met onze gesprekken, enkel tussen haar en mij. En ook dat is dik OK
Morgen is het week 52. Overmorgen, op 02 augustus, 18h05 is ze gestorven. Ik zal dan in de hospice staan – met een zonnebloem. Voor haar en voor haar verpleegsters van toen.
Merci voor het volgen, merci voor de steunbetuigingen.
SOMS WIL IK VERGETEN
Soms wil ik vergeten, heel eventjes maar
soms wil ik vergeten dat jij er niet meer bent
soms wil ik vergeten wat wij vorig jaar hebben meegemaakt – die helse maanden juli en augustus
heel eventjes vergeten
om heel eventjes niet te moeten voelen, de pijn, het verdriet, het gemis, de onrust in lijf en hoofd
maar heel even vergeten lukt niet
het blijkt onmogelijk
en dat is OK
(orginele versie van dit gedicht is niet door mij geschreven)
