Back home van een bewogen 3 daagse Belgie. Elena is getrouwd met een fantastische gast. En dat zeg ik met kennis van zaken. Om gisteren, vandaag en morgen aan de zijde te staan van Elena verteld mij veel over Stef Hannes. Ze hebben mij vrijdag tijdens de burgerlijke ceremonie de realiteit laten ontvluchten. Ik ben trots op dit koppel; ik ben trots op mijn dochter. Het zijn harde tijden voor haar, fysisch en psychisch. En dan is een partner zoals Stef van diamant-waarde. En ook de kleine zus Laura speelt een hoofdrol in dit alles. Elena luistert naar Laura. En Laura zal nu en morgen voor haar grote zus nog een sleutelrol spelen, dat weet ik zeker!
Back home betekende de laatste 2 jaar na het bezoeken van één of andere buitenlandse beurs altijd het weerzien van mijn Ine – die ons huisje, onze katten zoals geen ander had verzorgd en beschermd. Wat keek ik daar telkens naar uit – Om haar lijf opnieuw tegen het mijne te voelen bij de eerste omhelzing, Intens…Deze keer geen Ine die mij opwachtte. .En ja dit is wel onze home maar ik voel mij op dit moment – nu – even nergens thuis. Niet in het drukke Gent, niet in het verlaten Chevrere. Ik vind even geen evenwicht, geen houvast. Dat gaat wel terug over denk ik dan – het contrast tussen Belgie en hier is dan ook groot; verkeersdrukte (en agressie), donkere wolken, een consumptie-gerichte maatschappij – dat viel mij gewoon op – het drukke city-life…..Het contrast is immens. Ik acclimatiseer niet daar, ik ben onrustig daar, ik kan niet snel genoeg de 950km naar hier aanvangen, en dan kom ik hier in een lege plek, met niemand die uitkijkt om mij terug te zien en te vragen hoe het was… Een goeie kennis uit Degioz- die deze blog af en toe leest en de kunst begrijpt van alleen te (willen) zijn – zal zich wel laten horen en vertellen dat ik altijd alles kan vertellen, en dat is zeer lief, maar da’s niet hetzelfde snap je? Er is niemand die echt uitkijkt naar je komst, behalve 2 katten die mij een blik toewerpen dat het welletjes is geweest en dat ze een dubbele portie brokken verdienen…. En of ik snel even de kattebakken kan verversen… om dan hun haren te verwijderen van de tapijten.
Tijdens de volgende trips naar Belgie verblijf ik misschien best bij mijn zus of Elena ipv op hotel, bij hen heb ik sowieso meer geborgenheid, aanspraak..Niet dat ze het mij niet telkens vragen – en deze keer ben ik wel gedeeltelijk bij mijn zus verbleven en zoals altijd ontvangen en verzorgd als een koning aan het hof – maar ik wimpel het om de één of andere reden altijd af. Het gevoel dat ik alleen moet zijn? Een psychiater zou er een kluif aan hebben – maar die helpen mij niet.
Ik zou zo graag eens iets happy schrijven. Maar de rit naar hier – alhoewel vlot verlopen – deinde ik weg in selfpity, met een paar huilbuien als gevolg: Waarom is mij het geluk niet gegund, waarom moet mijn dochter dit meemaken… allemaal vragen die zinloos én zielig zijn. Verman je. Mijn vader zaliger zou mij een paar draaien rond mijn oren hebben gegeven (benieuwd hoe dit zinnetje vertaald wordt in het italiaans) én een schop onder mijn kont.
Intussen is iedereen van Ine’s vroegere entourage doorgegaan met hun leven. Met kinderen, met vakanties, met workshops, met happy homecomings en interessante gesprekken met hun naasten enz. Niet dat Ine niet meer in hun gedachten zal zijn – bij de één wat meer dan bij de ander – maar ze gaan door met hun leven. En zo hoort het ook. Maar ik bén Ine en Ine was mij. En dan zijn er die laatste weken van haar jeugdig leven die blijven knagen aan mijn geweten, waarover ik teveel nadenk wat ik anders had moeten aanpakken..
Mij lukt het (nog) niet om haar los te laten en happy te zijn, ik stap door het leven omdat het moet, omdat ik verantwoordelijkheden heb naar mijn collega’s, naar mijn kinderen. Het geluk van anderen heb ik voor een stuk in mijn handen. Dus heb ik geen keus.
Wat had ze er graag bijgeweest vorige vrijdag – en wat had ik het graag gehad dat ze dit zou kunnen meegemaakt hebben – ze zou zo trots en happy zijn geweest op Elena, op Stef, op Laura, op mij en op al de rest van de mensen die er waren (en dat waren er veel – quasi 80). Het mocht niet zijn. Hoe graag had ik die fijne momemten met haar willen delen
Nog 15 dagen en we gaan er mee van start. Hopelijk ben ik na 33 dagen dan een andere man. Ik besef dat leven zoals ik nu doe niet echt veel langer kan. Nefast voor anderen, zinloos en donker voor mij. En jullie zullen het ook wel zat zijn om dergelijke shit te lezen. Voorlopig vind ik echter niet echt een permanente oplossing en schrijf ik deze blog (vooral) voor mijzelf. Goedkoper dan een therapeut maar even zinloos.
Zaterdag laat ik haar naam op mijn linkerarm zetten – dicht bij mijn hart
Week 45, Ik heb getoast, Hilde en Cory waarschijnlijk ook.
