WEEk33 RIP Ine

Week 27-2026, de start van mijn tocht, zal de start van week 48 RIP Ine zijn. Vandaag wilde ik mijn familie een whatsapp sturen, iets in de zin dat hoe fraai ik het hier ook tracht aan te kleden, hoe gezellig ik het tracht te maken, ons huis blijft leeg. In het engels klinkt het beter, een void….Geen idee waarom ik dit net nu wilde sturen (I haven’t) maar het liep samen met de gedachte dat het leven voor mij zoals de Savarah-stroom in ons dorp verderklatert zonder een bestemming. Je staat op, je ontbijt rechtstaand, je sport, je werkt, je lunched een snelle hap, je sport, je werkt, je klust wat bij, je eet je boterhammen voor de tv, je haalt hout voor de haard, je sport, je gaat slapen. En de volgende dag net hetzelfde. De weekdagen zijn eigenlijk dragelijker dan de weekenddagen, want dan ligt het werk stil, dan is er meer tijd om na te denken en dan is er ook telkens de zaterdag 17H05 wintertijd of 18H05, het moment van haar overlijden. Ik zet dan een streepje op één van haar urnen bij, morgen week 33, ik breng een toast uit, kus de urnes en het kaartje en steek opnieuw een kaarsje aan. Het zoveelste. Ik mis geen companie, ik mis haar. 4h sport per dag, roeien, lopen. 10h Fink en soortgelijke songs in mijn playlist. Dagelijks weemoedig kijken naar haar foto’s. Mijn fantastische Ine, mijn steun., mijn rots, mijn ziel – ik haal die 800km, ik kom haar dan wel tegen, dan geen muizenissen in mijn hoofd. Tot volgende week